Kimberly & Jellen in Westerlo en ‘t Rietlaer Rillaar
Sommige koppels hebben niet veel nodig om te tonen wat ze voor elkaar betekenen. Geen grootse gebaren, geen eindeloze poses. Gewoon een blik, een lach, een hand die bijna automatisch de andere zoekt.
Kimberly en Jellen zijn zo’n koppel.
Goedlachs, met een stevige portie humor en tegelijk heel bewust met beide voeten op de grond. Niet te veel gedoe. Gewoon genieten van wat er is en vooral van de mensen die er zijn. En misschien is dat wel precies waarom ik hen zo graag heb leren kennen. En waarom, zo bleek tijdens hun trouwdag, zoveel andere mensen dat ook doen.
Ongeduldig wachten op de bruid
De dag begon gewoon bij hen thuis. Terwijl Kimberly werd klaargemaakt, zat er voor Jellen weinig anders op dan… wachten.
En wachten.
En nog een beetje wachten.
Nu zijn er mensen die daar heel rustig onder blijven. Jellen bleek niet helemaal tot die categorie te behoren. 😉 Zijn ongeduld was vooral ontzettend aandoenlijk. Want achter dat wachten zat natuurlijk vooral één ding: hij wilde zijn bruid zien en aan hun dag beginnen.
Ondertussen ontstonden binnen de eerste kleine momenten van de dag. Geen perfect opgeruimde ruimtes of geënsceneerde beelden, maar Kimberly midden tussen de make-up, de spullen en de bedrijvigheid van een trouwdag. Precies zoals zo’n ochtend echt is.
Westerlo, met véél volk
Daarna ging het richting het gemeentehuis van Westerlo. En daar viel meteen iets op.
Het stond er vol.
Familie, vrienden, mensen die duidelijk geen seconde van deze dag wilden missen. Bij een burgerlijk huwelijk zie je niet zo vaak dat werkelijk zoveel mensen mee naar het gemeentehuis komen. Maar bij Kimberly en Jellen eigenlijk ook weer niet zo verwonderlijk.
Want het zegt iets over wie zij zijn.
Over hoeveel mensen hen graag zien en hoeveel mensen deel wilden uitmaken van hun dag. Toen ze na hun ja-woord buitenkwamen, stonden al die mensen hen op te wachten. Geen stille uitgang met z’n tweetjes, maar applaus, lachende gezichten en een hele bende die klaarstond om hen te vieren.
En dat zijn de momenten waarvoor ik zo graag huwelijken fotografeer. Niet omdat iedereen perfect staat. Wel omdat iedereen iets vóélt.
Trouwfoto’s op een ietwat onverwachte locatie
Voor de foto’s van Kimberly en Jellen trokken we vervolgens naar een locatie die op papier misschien niet meteen als eerste in je lijstje met trouwlocaties zou staan: crematorium Hofheide.
Ja. Een crematorium.
Maar wie de functie van het gebouw even kan loslaten, ontdekt daar een prachtige architecturale plek. Beton, strakke lijnen, water, groen en heel veel mogelijkheden om met compositie te spelen.
En vooral: we gingen er niet heen om Kimberly en Jellen plots twee uur lang in allerlei houdingen te zetten.
Dat past niet bij hen. En al helemaal niet bij mij.
Ze mochten gewoon zichzelf zijn. Samen wandelen, lachen, elkaar vastpakken en af en toe vergeten dat ik er nog bij stond. De omgeving deed de rest.
Serieus zijn was sowieso geen optie
Want lang serieus blijven op deze trouwdag? Dat zat er niet echt in.
Kimberly en Jellen beschikken allebei over voldoende humor om ervoor te zorgen dat er altijd wel iets gebeurt. En hun vrienden blijken minstens even erg te zijn.
Een rustig moment met z’n tweetjes kan dus zomaar veranderen in een foto waarbij de rest van het gezelschap als een kleurrijke waas rond hen heen stormt. En wanneer er een dienblad met Stella’s op het gras staat, kun je er natuurlijk ook gewoon een wedstrijd van maken.
Waarom ook niet?
Het zijn net die momenten die jaren later opnieuw de verhalen bovenhalen.
“Weet je nog…?”
Dat vind ik zoveel waardevoller dan twintig perfecte foto’s waarop iedereen keurig naar mijn camera kijkt.
Een persoonlijke ceremonie in ‘t Rietlaer
Na Westerlo en Hofheide ging het richting feestzaal ‘t Rietlaer in Rillaar, waar de rest van de dag zou plaatsvinden.
Daar volgde nog een persoonlijke ceremonie, deze keer niet omdat het administratief moest, maar helemaal rond Kimberly en Jellen en de mensen die belangrijk voor hen zijn.
En opnieuw zat daar voor mij de kracht van hun dag.
Je zag voortdurend hoe hun gasten reageerden. Mensen die lachten, aandachtig luisterden, applaudisseerden en zichtbaar met hen meeleefden. En natuurlijk Kimberly en Jellen zelf, die elkaar op het juiste moment gewoon even helemaal vergaten voor een kus.
Dat is voor mij een huwelijksceremonie zoals ze mag zijn.
En toen werd het donker…
Een trouwdag stopt fotografisch voor mij niet zodra het licht verdwijnt.
Integendeel.
Want ‘s avonds kwamen de sterretjes boven en wandelden Kimberly en Jellen samen tussen hun familie en vrienden door. Iedereen dicht bij elkaar, overal kleine lichtjes en zij twee middenin.
En als je dan toch een trouwjurk aanhebt en er staan toevallig twee flessen klaar…
…dan moet je die uiteraard ook laten knallen. 😉
Het resultaat past eigenlijk perfect bij hen: een beetje gek, heel veel plezier en vooral geen schrik om gewoon te doen.
Kimberly & Jellen
Wat ik vooral meeneem van hun huwelijk?
Hoe graag deze twee mensen gezien worden.
Dat zat niet alleen in het aantal mensen dat mee naar het gemeentehuis kwam. Je voelde het de hele dag. In de blikken, de knuffels, het lachen, het applaus, de vrienden die gek deden en de familie die geen moment wilde missen.
En ik begrijp het.
Kimberly en Jellen hebben die mooie combinatie van humor en nuchterheid. Ze nemen het leven bewust, maar zichzelf gelukkig niet altijd even serieus. Ze staan met beide voeten op de grond en weten tegelijk heel goed wat en vooral wiebelangrijk is.
Misschien is dat uiteindelijk ook waar een trouwdag over gaat.
Niet over de perfecte planning.
Niet over perfect poseren.
Niet over een dag waarop alles eruitziet alsof het uit een magazine komt.
Maar over samenkomen met de mensen die je graag ziet. Lachen tot je buik pijn doet. Elkaar stevig vastpakken. Een traan die onverwacht verschijnt. Een kus terwijl iedereen kijkt. Een paar pintjes op het gras. Sterretjes in het donker.
En vooral: heel veel momenten die je later opnieuw wilt kunnen voelen.
Kimberly & Jellen, bedankt dat ik daar middenin mocht staan. ❤️
